Liesbeth List — Jaargetijden song lyrics and translation
The page contains the lyrics and English translation of the song "Jaargetijden" by Liesbeth List.
Lyrics
Het is winter, de sneeuw valt naar beneden
Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras
Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden
Haar liefste lief, de ster van David op z’n jas
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar toch fluistert zij zacht zijn naam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
't Is lente, nieuwe blaad’ren aan de bomen
Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad
Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen
Gierende remmen, stampende laarzen in de straat
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar haar hoop is nooit echt weggegaan
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Het is zomer, de zon schijnt door de ramen
Een mooi terras, grote drukte op 't plein
Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen
Gelaten wachtend op die volgepakte trein
En ze weet wel dat er niemand luistert
Zoveel jaren zijn voorbij gegaan
Toch zal ze hem ooit weer zien
Morgen misschien
Het is herfst, buiten kom je niemand tegen
De storm huilt en de wind heeft vrij spel
En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen
Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel
En ze weet wel dat er niemand luistert
Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Morgen misschien
't Wordt weer winter
Lyrics translation
It's winter, the snow is falling
A man, a child, a sleigh, the White frozen grass
She looks out and stares in the past
Her dearest love, the star of David on his coat
And she knows no one's listening.
Yet she whispers softly his name
Someday she'll see him again.
Maybe tomorrow.
♪ it's spring, new leaf ♪ ♪ run on the trees ♪
Children play, scream, laugh, mischief
But in her heart she feels the fear, they keep coming
Screaming brakes, stamping boots in the street
And she knows no one's listening.
But her hope never really left.
Someday she'll see him again.
Maybe tomorrow.
It's summer, the sun shines through the windows
A nice terrace, big crowds in the square
But she only sees those forgotten names
Left waiting for that packed train
And she knows no one's listening.
So many years have passed
Yet she will see him again one day
Maybe tomorrow.
It's fall, you don't see anyone outside.
The storm cries and the wind is free
And she's back in that camp in cold and rain.
Again she says goodbye, at the gates of hell
And she knows no one's listening.
She writes his name on the covered window.
Someday she'll see him again.
Maybe tomorrow.
Maybe tomorrow.
it's gonna be winter again.