Jacek Kaczmarski — Ostatnie Dni Norwida song lyrics and translation
The page contains the lyrics and English translation of the song "Ostatnie Dni Norwida" by Jacek Kaczmarski.
Lyrics
Piękno jest na to żeby zachwycało
Nie znam piękniejszej nad piękno ojczyzny
W której — minąwszy przeznaczeń mielizny
Warto zanurzyć obolałe ciało
Pychy się wyzbyć
Grobowce Piękna — kosztowne artyzmy
Których wieczności wzór — piramid stałość
Na duszę kładą tylko plamę białą
Jak bandaż kłamstwa co owija blizny
By nie bolało
A nad Sekwaną pochylona gałąź
Żywa pod blaskiem corocznej siwizny
Wspomina drzewo układane w pryzmy
Gdy Templariuszy Król spalał wspaniałość
W czas wielkiej schizmy
Ściemniała belka w narożniku izby
W której się kiedyś na ludwiki grało
Dobrze pamięta choć wygięta w pałąk
Czas gdy Moliera psy uliczne gryzły
Z Pana pochwałą!
Tu Marsyliankę też się poznawało
Gdy wolność tłumu obwieszczały gwizdy
I bruk paryski był - jak nigdy — żyzny
Bo gilotyna grała aż chrupały
Karki w bieliźnie
Po Bonapartem ścichły echa wyzwisk
Szańce Komuny w bieg życia wessało
I świat w bezduszną obrasta dojrzałość
Knuty z jedwabiu przemysł socjalizmy
Nabite Działo!
Ręce grabieją wino całkiem kwaśne
Na rękawiczki braknie mi pieniędzy
I myśl zmarznięta nie chce płynąć prędzej
A przecież przez nią i to dla niej właśnie
Umieram w nędzy…
Więc cóż jest piękno? Wód słoneczne bryzgi?
Diament w popiołach? Pamięć? Doskonałość?
Gdyby to tylko — byłoby za mało!
Dusza rozpięta raz na Krzyżu myśli
Wyrazi — Całość!
Lyrics translation
Beauty is to delight
I know no more beautiful than the beauty of the homeland
In which-having passed the destiny of the land
It's worth dipping a sore body
Pride
Tombs of beauty — costly artistry
Whose eternity pattern-pyramid constancy
They only put a white stain on the soul
Like a bandage of lies that wraps the scars
It wouldn't hurt.
And over the Seine a sloping branch
Alive under the glare of the annual greys
Mentions a tree arranged in prisms
When the Knights Templar burned the splendour
During the Great Schism
A dimmed beam in the corner of the chamber
Which used to be called the Louisianans
She remembers well, though bent into a stick.
The time when Molière's street dogs bit
Honours
This is where the Marseillaise got to know each other.
When the freedom of the crowd blew whistles
And the cobbles of Paris were as fertile as ever.
Because the guillotine was playing till they were crunching
Necks in underwear
After Bonaparte, there were echoes of insults
The commune's shanties were sucked into the course of life
And the world grows in callous maturity
Silk knits industrial socialism
Loaded Cannon!
Hands raking wine quite sour
I'm running out of money on gloves.
And cold thoughts don't want to flow any sooner
And it's because of her, and it's because of her.
I'm dying in poverty…
So what's the beauty? Water splashes?
A diamond in the Ashes? Memory? Perfection?
If it was just — it wouldn't be enough!
A soul unbuttoned Once Upon A Cross of thought
The Whole Thing!